Hangimsin sen benim?

Hangimsin sen benim,
Hangi rengine boyasam ki seni gözlerimin..

Kederden çıkmış bir gecede,
Sabahın ilk güneşine dönüp ettiğim/iz dua'lar geliyor aklıma.
Öyle ya, -"yezidi" olmadan bile
bir "yezidi" sabahında, güneş bile bir başka doğuyor.

Öyle ya,
Bir yanım, fazlasıyla dönmüş güneşe, fazlasıyla "yezidi", fazlasıyla dua'cı..
Fazlasıyla açmışım ellerimi..
Gözlerimden umut damlıyor..

Bilirsin,
Tanrı, sadece Dünya'yı yaratandır "yezidi"lerde..
Sürecin içinde değildir yani..

Bazen, haklı değillermi..
Süreç çok çirkin,
Çok acımasız,
Çok yorgun..
Hergün daha da umutsuz..

Ve Tanrı hala sürece müdahale etmiyor..

Ben'se,
Ellerimi açmışım, sabahın erkeninde..
Yüzümü dönmüşüm güneşe..
Dualar ediyorum.. Duysun diye..

Peki ya,
Hangimsin sen benim?
Hangi yönüm?
Hangi aldanmışlığım?
Hangi üzüntüm,
Hangi gözyaşımsın sen..

Söyle bana..
Hangi acısın,
Böğrüme saplanmış ve oracıkta durup duran..

Hangi yönümsün?
Hangimsin sen benim?..
Şair tarafım olmadı hiç,
Zaten ben hiç şiir yazamam..
Ancak böyle, cümleleri parçalarım bazen..
Buda, şiir gibi görünür, hepsi bu..

Ben göğsüme güneş doldurmayı bilirim işte,
Biraz da, denizden umut almayı..
Sabahların değerini bilirim mesela..
Karanlıktan ve kötülükten, çabucak çıkmayı
Aydınlığa..

Ben, Irak'ta, Filistin'de, İsrail'de hatta,
Ölen her çocuğun yasını tutmayı bilirim sadece..
Kinlenmeyi,
Öfkelenmeyi bilirim..
Ve yumruğumu sıkmayı..

Kötülerden hesap sormayı bilirim..
Üzerlerine karanlık örtmeyi..
Güneşi bir daha kirletmesinler diye..


Söylesene,
Hangi ağrımsın sen benim?
Hani gözyaşım?
Hangi umudumsun?
Hangi çiçeğim..
Hangi yarım kalmış sevda masalımsın..


Söylesene..
Hangimsin sen benim?