Bugün çok alemdar gördüm kendimi..

Bir'de Fona "ekşın" verelim.. tam olsun..

Bu olayda ne yaşandı ise kişiler, kurumlar ve kaldırımlar gerçektir.
Aksini iddia eden, i.nedir. :)

Biliyorum çoğunuz sevmiyorsunuzyukarıdakini..
Hadi itiraf edeyim..
Bende sevmiyorum..
Ama seviyor da olabilirsiniz..
Eee banane beee..
O sizin takdiriniz..

Bugün lanet bir gün..
Lanet; geceden, sabahtan kaldı üzerime.

Bulunduğum "heyyooo bakın nasıl eğleniyorum" triplerinden çıkmak zorunda kaldım.

Olduğum yer İzmir Merkeze 1 or 1,5 saat uzaklıkta.

Bir eniştem var teyzemle, emekli asker, paşa..
Onları izmire götürmemi rica ettiler, köpekleri hasta olmuştu.

Neyse efenim, onların aracıyla çıktık yola..
Özdere-gümüldür-ürkmez-seferihisar-güzelbahçe derken güzelyalı sahile ulaştık.
Hav-Havcık 14 yaşında. Kalbinde sorun varmış.
Pazartesiye kadar veterinerde kalması gerekecekti.
Teyzecim, o saatten beri ağlıyordu.

İzmirde de evlerimiz yakın olduğu için, niyetim onları bırakıp doğama dönmekti.

Ama ne arar..

Lakin eve girer girmez annemin suratına baktığımda bir tuhaftı.
Ne oldu? dedim?
Baban kaza yapmış, ama dur önemli bişeyi yokmuş.
Sadece anlamadığım bir şekilde polisler koruyormuş dedi.

Alla alla.. Ne olaki..
Hemen babamı aradım.

Efenim çarpıştıkları araç züppe mafya aracıymış.
Sürücüsü de arandığı için babama başka birini şöför gösterelim benim yerime demiş.
Babam da aynı ben.. Olmaz demiş..

Sonra ben babamdan bilgileri alınca.

Polat alemdar takımımı giymek zorunda kaldım bu sıcakta.
Eh adet boyle.. Napalım..

Gittiğimde durum şuydu..
İki büyük hasarlı araç..

Bir tarafta 30 a yakın linçci ve çoğunun belinde farkettiğim silahlı adamlar.

Diğer tarafta polis kordonunda ve ekip otosunda babam:))
Çok komikti yahu.. :)

Wayy.. action var desenize..

Beni ablam bıraktı oraya..

Ah işte, edalı edalı indim, ray-ban larda üstünüze sağlık gözümde..

İlk işim mafya bozuntularının yanına gittim.
Baktım herkes tuhaf bakıyor..
Eh "Adam gibi adam" görmemelerine verdim tabi..:)

Üzerinize afiyet tatil modunda saç sakal biraz üzerimde ama, grand takım üzerimizde..

Neyse, aralarında tanıyanlar, ortak tanıdıklar çıkanlar oldu.

-Neyi oluyorsun
dediler.

Düpedüz, oğluyum sanırım dedim.

Babama resmen kıl olmuşlar:))
Ah baba ne yaptın bunca adama bilmiyorum..

Neyse efenim..
Bunların bir de başı var..

Dedim ki, gelsene sen bi yanıma..
Şaşırdılar tabi, eh erkeğiz ulen.. Anlayana!
Dedimki aynen sesimi memati havasıyla..

-Usta.. Ben bu adamın oğluyum..
Bir kaza yapmışsınız, cana gelmemiş allahtan..
Uzatmayalım..
Yada önce beni ezin geçin..(Ne o kelebek melebek diye korkak mı sandın şekerim?:)

-Seni tanıyanları tanıyorum.. dedi.
-Ama babana soyle inat etmesin ifadeyi değiştirsin.. dedi.

Dedim ki mümkün değil.. ben değil kralı gelse inattır dönmez..

(Bu arada babam polis kordunu içinde kendini güvenli sanıyor.. Sanki onlarca polis akşam bizimle yatacakmış gibi:)

Eh malum elimiz biraz uzundur, bir kaç telefon görüşmesinden sonra ikna ettim..
Birde inanmazsınız ama beni sevdiler..
(Sevilmeyecek adammıyım sanki:)

Ama şimdide polis tuttu "herkesi karakola götüreceğiz ifade alacağız, ne ulan bu boyle?" tavrındaydı.
Hoppaaa.. Zaten hava ağuıstos gibi, bide üstümde salak gibi alemdar tarzı giyim..
-Bi ara "ben oynamıyorum" bile dedim:)

Neyse efenim..

Büyük bir konvoyla, onlar ve sadece babam, ben, ablam(şöförümüz oldu bugün ulaşım için teşekkürler abbam)
Karakola gittik..
Karakolun bahçesi karanlık adamlarla dolu..
Hay allah, her an kimin kime sıkacağı belli olmayan bir durum var.

Neyse yine tanıdıklar vasıtasynan amir ile görüştüm.
Bizim ifadeleri aldılar hemen,

verdik ifade, babama dedim ki sakın kimseden şikayetçi olma sakın!
benim işim yok tabi ifadeyle felan..
Ben bahçede amirle bol bol çay içtim..
Babamda uzatmadı sağolsun.. dinledi beni..

Adamlar kıl olmuş adama acıdım valllahi..

Ama o da ne.. verdik ama gidemiyoruz..
Ağaları dedi ki, kazada bizim yeğen yaralandı, evde şimdi..
Bir geçmiş olsuna gideriz değil mi? deyince..
Babamla birbirimize baktık..
Ulen dedim şişleyecekler kesin bugün..

Neyse, yine arabalara bindik eski püskü evler arasında çıkmaz sokakta bir eve girdiikkk..

İçimden diyorum ki, acaba kim?vurduya getirecek bizi:)
Şaka bi yana feci gergindik..

Ama onlar rahattı..
Çaylar konuldu sohbetler başladı..
Bi baktım peder de coştu, konuştukça konuşuyor.. Ben dürtüyorum..

Neysem, ikinci çaylar geleceğe yakın..
Ben müsade istedim,
geçmişler olsun denildi,
cana gelen mala gelsinler denildi klasik olarak..

Kalktık ve onca saçma sapan insanın içinde süzüldük dışarı doğru..
Ama ne mümkün..
Herkesle tek tek öpüşüyoruz..
Vay be, sevişeceğiz neredeyse..
Hatta bir çoğunu iki kez öptüm diye hatırlıyorum..

Babam ve ben..
Az önce eve döndük..

Biz efendi insanlarız.. Gerçekten bak..
Boyle insanlara nasıl bulaştık bilmiyorum ama bulaşılabilmek anladımki çok da zor değil.
Ve bazı tanıdıklar hep işe yarıyor her zaman..

Çok yorgunum..
Ya hemen uyumak, yada çıkıp içmek istiyorum kordon da imbat rüzgarlarıyla..
Yapayalnız hem de..
Kendimi dinlemek..
Bazı şeylere küfretmek ve saire için işte....

Bu arada, yazıyı buraya kadar okuyan vardıysa, başta köpek bir hastamız olduğundan bahsetmiştim.
Eve gelince öğrendim ki..
Malesef ölmüş teyzemlerin köpeği..
14 Yaşındaydı.. Adı Lucky idi..
Aileden biriydi işte..
Ama öldü..

Evde babamın suratı 5 karış, teyzem geldi sürekli ağlıyor..
Off kurtarın beni buradan..
Hayrına be.. lütfen..

Yarın yine teyzem, eniştem ve ben..
Lucky'nin cansız bedenini alıp, Özdereye götürüp orada gömeceğiz.

Bu gün, nihayet bitiyor..
Off lanet gün..
Lanetlenmiş gibi bir gün..
Herşey ard arda..

Ama bitti işte..
Şimdi mutluyum ve yarın dönüyorum mavi sulara..

Bu arada, bugün, fena halde hal hatır soracak insan özlemindeydim...
olmadı..


Sevgiler..